Τα σύνορα της αγάπης
«Γράψε κάτι για τα «Σύνορα της αγάπης», με παρότρυνε φίλη, ένθερμη θιασώτις της σειράς, «και μη μου πεις ότι δεν το βλέπεις», προσέθεσε μ’ ένα πονηρό χαμόγελο…
Ασφαλώς, αλοίμονο, αν και για λόγους περισσότερο κοινωνιολογικούς παρά ρομαντικούς.
Στα «Σύνορα της αγάπης» ο τρόπος με τον οποίον ο γιος τρώει ξύλο από τον πατέρα, ο οποίος τρώει ξύλο από τον παππού, ο οποίος σίγουρα θα έτρωγε ξύλο από τον προπάππο –εάν ευρίσκετο εν ζωή-, ο τρόπος με τον οποίον οφείλουν να ενημερωθούν, να γνωμοδοτήσουν και να εγκρίνουν ολόκληρα γενεαλογικά δέντρα, προκειμένου ένα μέλος του να ταξιδέψει/ αγοράσει ακίνητο/ αλλάξει λουκ, και φυσικά ο τρόπος με τον οποίον στα αστυνομικά τμήματα «δεν δέρνουν πλέον, διότι απαγορεύεται από τον Ευρωπαϊκή Ένωση» (sic!) εφαίδρυναν τα καλοκαιρινά βράδυα, πιθανόν δε να το καταφέρουν και με τα εκ φύσεως πιο ζόρικα χειμερινά.
Όσο για το ζευγάρι που βιώνει τέτοιο τυραννικό πάθος ώστε ν’ αψηφά vents et marées, δεν έχει υποκύψει, όχι απλώς σε περιπαθείς περιπτύξεις (με κίνδυνο να λάβει χοίρον εις το σακίδιον σε περίπτωση… ασυμβατότητος), αλλά ούτε καν σ’ ένα απλό φιλί! Η καχύποπτη Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αυστηρά κριτήρια, αγαπητοί μου… (Κι εκείνος ο κακόμοιρος Φερχόϊγκεν, αρμόδιος Επίτροπος για θέματα διεύρυνσης, να σπεύδει ν’ αποσοβήσει την κρίση, όταν, αντί να ξεκινήσουν οι μεταρρυθμίσεις από κάτι πιο απλό, π.χ. ανθρώπινα δικαιώματα, άρχισαν με το ζήτημα αποποινικοποίησης… της απιστίας!)
Η πλειοψηφία, ωστόσο, των φανατικών της σειράς ισχυρίζεται ότι αγάλλεται με τον ρομαντισμό της. Και ο πιο σίγουρος τρόπος για να εκμαιευτεί αυτός, είναι η αντίθεση (αλήθεια, ποιον θα συγκινούσαν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέττα, εάν ανήκαν στην ίδια φατρία, ψήφιζαν το ίδιο κόμμα και υποστήριζαν την ίδια ποδοσφαιρική ομάδα;)
Οπότε, παίρνετε ένα μεικτό ζευγάρι, με όσο το δυνατόν περισσότερες αντιθέσεις, το τοποθετείτε στο επίκεντρο της πλοκής, και τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους.
Βέβαια, όσοι από εσάς, αγαπητοί μου αναγνώστες, υπήρξατε –ή, ίσως να είσαστε ακόμη- συστατικό μέλος ενός μεικτού ζευγαριού (και όχι απαραίτητα με τον έτερο των συμβαλλομένων από «ιστορικά φορτισμένο» έθνος), το πιο πιθανό είναι να αντιδράτε σε όλα αυτά με ένα ελαφρύ ειρωνικό μειδίαμα. Διότι μάλλον γνωρίζετε καλά ότι ο αληθινός «πόλεμος» δεν είναι αυτός που σε συσπειρώνει ενάντια στις έξωθεν απειλές, αλλά εκείνος ο καθημερινός που διεξάγεται, όταν αυτές υποχωρήσουν ή εκλείψουν. Και σε αυτό το γήπεδο, όλα τ’ άλλα, έθνος, ιστορία, πολιτισμικό πλεόνασμα ή υστέρημα, είναι απλώς βρώμικα φάουλ. (Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως κι αυτό να αποτελεί κίνητρο τηλεθέασης των «Συνόρων της αγάπης»: το να βλέπεις τη νίκη στην οθόνη αυτού που στη ζωή δεν μπορεί παρά να είναι ήττα).
«Όλα τα ζευγάρια είναι μεικτά, κατά κάποιον τρόπο» υποστηρίζει άλλη φίλη, πολύ απορροφημένη από τα πρόσφατα μητρικά της καθήκοντα, για να παρακολουθεί τηλεοπτικές σειρές. Σωστό ίσως, μόνον που, όπως συμβαίνει και με την ισότητα, μερικά είναι… πιο μεικτά από άλλα.
Έτσι λοιπόν, φοβούμαι ότι τα «σύνορα της αγάπης» δεν είναι τελικώς τα γεωγραφικά, δεν είναι καν αυτά της εθνικής νοοτροπίας, αλλά μόνον τα εσωτερικά μας. Και αυτά όσοι καταφέρνουν να τα υπερβούν (αμοιβαία) αξίζουν αυτοδικαίως το Νόμπελ. Ταμάμ!
Close Up, Δεκέμβριος 2005